«به نام آفریننده ی عشق و زیبایی»

سلام بر خداوند

سلام بر عشق

سلام بر ساکنان سرزمین عشق

و سپاس از تو که مرا تنهایی بخشیدی تا فراموشت نکنم

زیرا وقتی این تنهایی در تو و از توست ،

می توانم گناهم را به دست بخشندگی تو بسپارم

چند کوتاه حاصل این تنهایی تقدیم به تو و به دوستداران تو که قطره قطره ی

اشکشان در پای عشق می سوزد.

شعر اول:

سر سختی من آواره و

دل داری نو پای تو

خود خواهی ستارگان و

گریه ی قدیس کلاه بر سر

مرد تنها

نوشته های جوانی مرا

زیر یخ دور اندیشی

پنهان کن

شاید

تب تابستانی زمین را

پایین آورد.

شعر دوم:

به تو می نگرم

پیش از آنکه

حلقه های پیاپیِ

بی اعتمادی

گرد آنچه دلخواه من است

پدیدار شود و

مرا

توان صبر کردن

نباشد

شعر سوم:

دریا

از رود خانه ها

سخن می گوید و

گرگ و میش

رویاها

باران بهار

شاخه های من

خاک خورده ی رویا و

جوانه کرده ی عشقند

درخت سبز شعرم را

به سرود خوانی زمین

و نوشتن نُتهای

باد و آب و سنگ

به میهمانی

کنسرت باغ

مخوان

شعر چهارم:

مالیخولیای من

پس از رعد و برق شبانه

آواره در

برگ ریز پاییز شد.

میدان مقدس شهر

معصومانه و بخشنده

این عاشق ترین

اندیشه ی شامگاهی را

به فرشته ی خِرَد

می سپارد

شعر پنجم:

تهران

.

.

.

تهران،

چقدر این ترمینال

در انتظار مسافران

بی تابی می کند و

من،

هنوز مسافر

نشده ام.

هنوز خیالم

در مه سیاه بیشه و

آبی سد؛

غرق می شود و

از بلندای کندوان

سقوط می کند.

تا روح سبز چالوس

در او حلول کند و

دوباره زنده شود.

تهران،

من هنوز مسافر نشده ام

هنوز

توری سپید دریارا

روی تن سبزم

می کشم

تا سرخی شرم خورشید را

نبینم.

تا نوای نی چوپان کجوری را

سپید تر بشنوم.

تهران

من هنوز از

هوای چالوس پُر اَم و

مسافر نشده ام

**یا علی**